dowodzi z bazy Scapa Flow na Orkadach. Doświadczony oficer marynarki odpowiada za osłonę konwojów arktycznych, które dostarczają do Murmańska sprzęt wojenny dla Związku Sowieckiego. Konwój PQ-12, który wypłynął z Islandii, płynie na północ przez wzburzone morze, a noce są wciąż długie.
Od miesięcy Tovey obawia się konkretnego zagrożenia: niemieckiego pancernika , jednego z najpotężniejszych okrętów liniowych świata, zakotwiczonego w fiordzie koło Trondheim. Dopóki pancernik stoi na kotwicy, sam wiąże część ciężkich sił brytyjskich, które muszą pozostawać w gotowości, by go przechwycić. Brytyjski okręt podwodny Seawolf, czatujący przed Trondheim, alarmuje Admiralicję: wyszedł w morze w eskorcie niszczycieli, by uderzyć na PQ-12 i na konwój powrotny. Tovey, który jest już na morzu z pancernikiem i lotniskowcem , ma kilka godzin na reakcję.
Może rzucić trzon w pościg za Tirpitzem, by spróbować zatopić go w regularnej bitwie; poprzestać na osłonie PQ-12 z daleka i skierować konwój z dala od pancernika; albo posłać samoloty torpedowe z lotniskowca na poszukiwanie niemieckiego giganta, zanim ten dotrze do konwoju.
Tovey rzuca w pościg i rzeczywiście próbuje zmusić Tirpitza do walki. Obie eskadry manewrują przez 2 dni, nie widząc się nawzajem, dwukrotnie mijając się w odległości około 60 mil. 9 marca , wykryty przez rozpoznanie, zostaje zaatakowany przez 12 samolotów torpedowych Albacore, które wystartowały z Victoriousa: żadna torpeda nie trafia, pancernik wykonuje unik i bez szwanku wraca na wody norweskie. PQ-12 dociera do Murmańska 12 marca bez żadnej straty z rąk nieprzyjaciela, bo nie osiągnął celu. Okazja do zniszczenia okrętu przepada. Nietknięty pozostaje realnym zagrożeniem, nadal wiąże ciężkie siły alianckie i za kilka miesięcy zaważy na losie konwoju PQ-17.
T10-105