, 62 lata, rządzi Łotwą jako autorytarny przywódca od przeprowadzonego przez siebie zamachu stanu w 1934 roku, łącząc funkcje prezydenta i premiera. Agronom wykształcony w Stanach Zjednoczonych, jedna z czołowych postaci łotewskiej niepodległości z 1918 roku, zawiesił parlament i rządzi dekretami z Rygi. Jego północny sąsiad, prezydent Estonii , 66 lat, przeszedł podobną drogę w Tallinnie.
Podobnie jak Litwa, Łotwa i Estonia zostały umieszczone w radzieckiej strefie wpływów przez pakt niemiecko-radziecki z 1939 roku, a jesienią zmuszone do podpisania traktatów o pomocy wzajemnej, otwierających ich terytorium dla baz Armii Czerwonej. 15 czerwca 1940 roku Moskwa podporządkowuje sobie Litwę. 16 czerwca komisarz kieruje do Rygi i Tallinna niemal identyczne ultimata, oskarżające oba państwa o spisek przeciwko ZSRR i żądające rządów „aprobowanych” przez Moskwę oraz swobodnego wejścia masowych kontyngentów radzieckich.
Armie łotewska i estońska są skromne, niezmobilizowane i już otoczone przez bazy radzieckie. Termin odpowiedzi liczy się w godzinach. Ulmanis, podobnie jak Päts, musi zdecydować o losie swojego państwa.
Ulmanis przyjął ultimatum i narzucony rząd, pozostając na stanowisku, podobnie jak Päts. Uznając opór zbrojny za skazany na zmiażdżenie, obaj prezydenci przyjęli ultimata i zostali na stanowiskach jeszcze kilka tygodni, by zatwierdzać prosowieckie rządy. Pół miliona żołnierzy Armii Czerwonej zalało 3 państwa bałtyckie; wysłannik nadzorował instalację nowej władzy na Łotwie. „Wybory” z jedną listą w lipcu poprzedziły „dobrowolne przystąpienie” do ZSRR: Łotwa i Estonia stały się republikami radzieckimi w sierpniu 1940 roku. Ani współpraca Ulmanisa, ani Pätsa nie uratowała ich: obaj zostali deportowani do ZSRR, gdzie Ulmanis zmarł w więzieniu w 1942 roku, a Päts w szpitalu psychiatrycznym w 1956 roku. Spodziewana uległość nie ocaliła ani państwa, ani jego przywódców. Wszystkie 3 państwa bałtyckie odzyskały niepodległość dopiero w 1991 roku.
T04-075