Jesienią 1941 roku Paryż jest okupowany przez Wehrmacht od czerwca 1940 roku. Armia niemiecka dysponuje własnymi strukturami sanitarnymi (Kriegslazarette, szpitale wojskowe w zarekwirowanych budynkach), ale ranni lub chorzy żołnierze niemieccy trafiają czasem w trybie pilnym do szpitali francuskich, których część budynków i zaopatrzenia zostaje zarekwirowana.
Prawo humanitarne jest jednoznaczne: konwencja genewska z 1929 roku i etyka lekarska nakazują leczyć każdego rannego bez względu na narodowość i mundur. Dla pielęgniarki wykształconej w tej tradycji (Czerwony Krzyż, Assistance publique de Paris, czyli paryska publiczna opieka zdrowotna) odmowa opieki nad rannym, choćby Niemcem, byłaby sprzeczna z jej przysięgą.
Obowiązek ten stoi jednak w napięciu z poczuciem narodowym i rosnącą wrogością wobec okupanta po lecie 1941 roku: zamachy komunistycznego ruchu oporu, rozstrzeliwania zakładników, zaostrzenie represji. Opieka nad wrogim żołnierzem może zostać odebrana jako kompromitujące ustępstwo wobec okupanta, podczas gdy inni pracownicy służby zdrowia już angażują się w Ruch Oporu (ukrywają lotników alianckich, wystawiają fałszywe zaświadczenia, potajemnie leczą bojowników ruchu oporu).
Powierzono ci ciężko rannego żołnierza niemieckiego. Możesz go leczyć bez żadnych rozróżnień, jak nakazują twoja przysięga i konwencja genewska; odmówić jego przyjęcia i przekazać go koleżance; albo dyskretnie sabotować opiekę, wbrew własnej etyce i z ryzykiem kary ze strony okupanta.
Zgodnie z etyką lekarską i konwencją genewską z 1929 roku zdecydowana większość francuskiego personelu medycznego leczyła rannych bez względu na narodowość, także żołnierzy sił okupacyjnych przyjmowanych do francuskich szpitali. Ten humanitarny obowiązek nie przeszkodził części tego samego personelu równolegle działać w Ruchu Oporu: potajemnie leczyć partyzantów z maquis i lotników alianckich, a od 1943 roku wystawiać fałszywe zaświadczenia chroniące przed Obowiązkową Służbą Pracy (STO). Pokazuje to, że przysięga zawodowa i patriotyczne zaangażowanie współistniały w czasie okupacji.
T09-006