Na przełomie 1940 i 1941 roku bułgarski premier ma w rękach palącą sprawę – groźną dla małego królestwa wciśniętego między potęgi. Berlin chce przeprowadzić swoje wojska przez Bułgarię, by dotrzeć do Grecji w ramach operacji Marita, i naciska na Sofię, by przystąpiła do paktu trzech.
Władca, car , zwleka od jesieni. W listopadzie 1940 roku ambasador Bułgarii w Berlinie dał do zrozumienia, że kraj przystąpi „w zasadzie”, ale chciałby odroczyć podpisanie. Królestwo pożąda terytoriów utraconych po I wojnie światowej – ziem greckich i jugosłowiańskich – lecz obawia się tyleż rosyjskiego niedźwiedzia, co brytyjskiego lwa.
Na początku stycznia 1941 roku Fiłow jedzie do Wiednia, oficjalnie ze względów zdrowotnych, a następnie na Obersalzberg, by rozmawiać z Ribbentropem i Hitlerem. Wylicza znane zastrzeżenia: Turcja z 37 dywizjami skoncentrowanymi na granicy, niewystarczające uzbrojenie bułgarskie, ZSRR i jego prorosyjskie wpływy w opinii publicznej, Jugosławia. Hitler odrzuca wszystko poza obawą przed Sowietami, którą zobowiązuje się zneutralizować. Fiłow zdaje sobie sprawę, co jest stawką: podpisać to narazić Bułgarię na odwet brytyjski lub turecki i związać jej los z Osią; odmówić albo znów zwlekać to rzucić wyzwanie Niemcom, których dywizje już gromadzą się w sąsiedniej Rumunii.
Fiłow nadal zwleka i odsuwa podpisanie podczas tego styczniowego spotkania: podtrzymuje zastrzeżenia Sofii i uzyskuje kolejną zwłokę, nie zrywając z Berlinem. Ale odroczenie jest krótkie. W miarę jak siły niemieckie koncentrują się na południu Rumunii, a presja staje się nie do odparcia – Bułgaria nie ma żadnych środków wojskowych, by się jej przeciwstawić – królestwo ustępuje. 1 marca 1941 roku Fiłow podpisuje w Wiedniu przystąpienie Bułgarii do paktu trzech; tego samego dnia wojska niemieckie przekraczają Dunaj. Car wywalczy później, że jego żołnierze nie zostaną wysłani do walki z ZSRR, zachowując pewien margines samodzielności, ale kraj jest odtąd przykuty do Osi i służy jako odskocznia do inwazji na Grecję w kwietniu.
T06-031