Podpułkownik , zwany „Tar”, kieruje w MI5 młodą sekcją zajmującą się agentami podwójnymi. To on, pod auspicjami przyszłego Twenty Committee („Double-Cross”), decyduje, jakie informacje przewerbowany szpieg może przekazywać swoim niemieckim mocodawcom.
Jego pierwszy przypadek jest zarazem najdelikatniejszy: , kryptonim Snow, Walijczyk zwerbowany przed wojną przez Abwehrę. Już we wrześniu 1939 roku MI5 zwróciło mu niemiecki nadajnik radiowy i odtąd kontroluje jego wiadomości. Snow jest filarem rodzącej się siatki, od której zależy wiarygodność całego systemu.
Jesienią 1940 roku stawka jest kluczowa. Utrzymanie wiarygodnego agenta podwójnego wymaga delikatnego rozstrzygnięcia, co wolno mu nadawać. A Snow zna wrażliwe tajemnice – zwłaszcza istnienie i rozmieszczenie stacji radarowych Chain Home wykrywających bombowce. Zdradzić za dużo to uzbroić Luftwaffe; za mało – spalić agenta w oczach Hamburga. W samym środku bitwy o Anglię i alarmu inwazyjnego Robertson waży każde słowo, które Snow wyśle do Niemiec.
Robertson wybiera mieszankę weryfikowalnych prawd i starannie odmierzonej dezinformacji: utrzymuje Snowa w działaniu i karmi Abwehrę wyliczonym koktajlem prawdziwych faktów i fałszywych przynęt. Wiarygodność agenta podwójnego opłaca się prawdą: by wróg połknął dezinformację, trzeba mu dostarczyć dość prawdziwych faktów. MI5 pozwala nawet Snowowi informować Niemców o rzeczywistych elementach – w tym o stacjach radarowych Chain Home – by podtrzymać jego reputację rzetelnego informatora, a jednocześnie wykorzystuje go do rozpowszechniania fałszywych wskazówek, zwłaszcza o brytyjskiej obronie i zamiarach. Ta logika „płacenia prawdą, by sprzedawać kłamstwa” stanie się doktryną systemu Double-Cross, który w końcu przejmie kontrolę nad niemal całą niemiecką siecią szpiegowską w Wielkiej Brytanii. Snow, agent niestabilny i budzący wątpliwości, zostanie ostatecznie „spalony” i wyeliminowany na początku 1941 roku; ale metoda wykuta na jego przypadku osiągnie szczyt w wielkich operacjach dezinformacyjnych lat 1943–1944. , który będzie przewodniczył komitetowi, stwierdzi po wojnie, że MI5 „kierowało i kontrolowało” cały niemiecki aparat szpiegowski w Wielkiej Brytanii.
T05-047