Jesienią 1939 roku łożyska kulkowe są niewidocznym elementem każdej machiny wojennej: czołgów, samolotów, okrętów, silników. Bez nich nic się nie kręci. Tymczasem neutralna Szwecja gości SKF, największego producenta na świecie, który dostarcza je jednocześnie Niemcom, Wielkiej Brytanii i Stanom Zjednoczonym.
Każda ze stron konfliktu wie, że druga zależy od tego samego źródła. Londyn grozi retorsjami handlowymi, jeśli dostawy do Rzeszy będą trwać; Berlin grozi odcięciem dostępu, jeśli Brytyjczycy będą kupować zbyt dużo. Sztokholm znajduje się w kleszczach między dochodami, neutralnością i krzyżowymi naciskami.
Kierownictwo SKF i szwedzkie władze muszą rozwiązać niemożliwe równanie: zachować niezależność kraju, nie zrywając z partnerami, którzy wszyscy, z różnych powodów, mogą naciskać na mały kraj eksportujący.
Szwecja utrzymuje sprzedaż obu stronom. SKF nadal dostarcza łożyska zarówno Niemcom, jak i Wielkiej Brytanii, za cenę skomplikowanej logistyki narzuconej przez blokadę morską. Londyn negocjuje kontyngenty, by ograniczyć przepływ do Rzeszy, podczas gdy Niemcy z wyprzedzeniem gromadzą duże zapasy łożysk. Tę kruchą równowagę zburzy niemiecka inwazja na Norwegię i Danię wiosną 1940 roku, która zaciska geograficzne kleszcze wokół Szwecji. Szwedzkie dostawy do Niemiec pozostaną ważnym problemem aż do alianckich nacisków z lat 1943–1944.
T01-104