, lat 56, rządzi Włochami od 1922 roku i zawarł z Niemcami Pakt Stalowy, podpisany w maju 1939 roku. Mimo to, gdy we wrześniu wybucha wojna, ogłasza non belligeranza, czyli „nieprzystąpienie do wojny”, bo nie ma armii gotowej do walki: Włochom brakuje węgla, stali, dewiz, a ich przemysł nie udźwignie długiego konfliktu.
zażądał właśnie spotkania na szczycie. 18 marca 1940 roku obaj dyktatorzy jadą specjalnymi pociągami na przełęcz Brenner w ośnieżonych Alpach. Delegacji towarzyszy minister spraw zagranicznych , zięć Duce, który wszystko zapisuje w dzienniku. Hitler chce wiedzieć, jak, a przede wszystkim kiedy Włochy przystąpią do wojny u jego boku przeciw Francji i Wielkiej Brytanii.
Mussolini wie, że jego armia nie dorasta do tego zadania, a włoska opinia publiczna pozostaje chłodna. Obawia się jednak także, że niemieckie zwycięstwo bez jego udziału pozbawi go wszelkiego łupu śródziemnomorskiego – Nicei, Korsyki, Tunezji, Malty. Hitler przemawia przez 2 godziny, chwali swoje siły i przemilcza datę ofensywy na zachodzie. Duce musi odpowiedzieć.
Mussolini ograniczył się do obietnicy wejścia do wojny „w stosownym momencie”, bez daty i konkretnego zobowiązania. Na Brennerze zapewnił Hitlera, że Włochy przystąpią do wojny „w stosownym momencie”, nie żądając natychmiastowych obietnic terytorialnych ani nie wyznaczając harmonogramu. Ciano zanotował, że Duce, początkowo skłonny zwlekać, odjechał rozpalony monologiem Hitlera. Trzymany w niewiedzy co do daty ofensywy, Mussolini wierzył, że „Hitler dwa razy się zastanowi, zanim rozpocznie atak lądowy”. Załamanie Francji w maju–czerwcu 1940 roku przekreśliło te rachuby: 10 czerwca 1940 roku, uznając niemieckie zwycięstwo za przesądzone, Mussolini wypowiedział wojnę Francji i Wielkiej Brytanii, by zasiąść przy stole zwycięzców. Włoska ofensywa w Alpach ugrzęzła, zapowiadając niepowodzenia lat 1940–1941 w Grecji i Afryce, które uczyniły z Włoch „miękkie podbrzusze” Osi.
T03-077