Zaledwie podpisano Pakt Stalowy, a włoscy dowódcy wojskowi przedstawiają Mussoliniemu jednoznaczną diagnozę: Włochy nie są w stanie prowadzić wielkiej wojny w najbliższym czasie. Zapasów surowców jest za mało, marynarka i lotnictwo są niekompletne, a armia źle wyposażona po wykrwawieniu się w Etiopii i Hiszpanii. Generał Ugo Cavallero zestawia te dane w memoriale.
Pakt dopiero co zobowiązał jednak Włochy do przystąpienia do wojny u boku Niemiec bez żadnych warunków. A Mussolini wie, że Berlin może wywołać konflikt już jesienią w sprawie polskiej. Duce jest rozdarty między pragnieniem prestiżu a rzeczywistą słabością Włoch.
Ma przed sobą kilka dróg. Czy wprost wyznać Hitlerowi, że Włochy nie będą gotowe przez kilka lat, i zażądać długiego okresu pokoju? Blefować, okazując fałszywą pewność siebie, by nie stracić twarzy? A może po cichu starać się uwolnić od najbardziej krępujących zapisów paktu? Wiadomość, którą wyśle do Berlina, zaważy na harmonogramie Hitlera.
Mussolini wprost przekazał Niemcom, że Włochy nie są gotowe, i zażądał kilku lat pokoju: pod koniec maja 1939 roku kazał przesłać do Berlina memoriał zwany „memoriałem Cavallero”, w którym stwierdzono, że Włochy nie będą w stanie prowadzić wojny powszechnej przed latami 1942–1943, i poproszono o długi okres pokoju na dokończenie zbrojeń. Hitler potwierdził odbiór, nie zmieniając swoich planów. Ta rozbieżność między zobowiązaniem z Paktu Stalowego a włoską rzeczywistością wojskową sprawiła, że we wrześniu 1939 roku Włochy ogłosiły się „państwem niewojującym”, zamiast przystąpić do wojny – ku wielkiej uldze własnych generałów i rozczarowaniu Berlina. Hitler ze swej strony nie zrezygnował z harmonogramu i nadal metodycznie przygotowywał atak na Polskę.
T00-013