to amerykański generał, dawny attaché wojskowy w Chinach, który mówi po mandaryńsku. Mianowany w lutym 1942 roku szefem sztabu Czang Kaj-szeka i dowódcą sił amerykańskich na teatrze Chiny–Birma–Indie, przybywa 6 marca do z zadaniem postawienia na nogi chińskich armii, wyczerpanych 5 latami wojny z Japonią.
Przybywa za późno, by ratować . Wielki port birmański, przez który pomoc sojuszników trafiała na Drogę Birmańską, wpadł 8 marca w ręce Japończyków. Wojska brytyjskie cofają się na północ, a pierwsze chińskie dywizje, które weszły do Birmy, posuwają się na północ ku , na drodze do Mandalaj. Bez Birmy Chiny zostaną odcięte od świata i będą zaopatrywane wyłącznie przez wątły most powietrzny nad Himalajami.
11 marca, w dniu jego wyjazdu do Birmy, oznajmia mu ustnie, że oddaje pod jego rozkazy chińską 5 i 6 Armię. Rozkaz pozostaje jednak ustny, a Generalissimus zamierza zachować kontrolę nad użyciem swoich najlepszych dywizji.
Stilwell musi zdecydować, jak postąpić: rzucić chińskie armie do ofensywy, by utrzymać Birmę i drogę lądową; wycofać te siły do Indii, aby je oszczędzić i odbudować; albo podporządkować swoje plany politycznym priorytetom Czang Kaj-szeka, który chce oszczędzać swoje dywizje.
rzuca chińskie armie do bitwy o obronę Birmy. Kampania 1942 roku kończy się klęską: mimo kilku lokalnych sukcesów siły sojusznicze zostają przełamane przez Japończyków, zostaje odcięta, a Chiny zdane są wyłącznie na most powietrzny nad Himalajami. Pobity Stilwell odrzuca ewakuację samolotem i sam prowadzi niewielką grupę pieszo przez dżunglę do Indii, oświadczając po dotarciu na miejsce: „We got a hell of a beating.” Epizod na trwałe zatruwa jego stosunki z Czang Kaj-szekiem, którego uważa za bojaźliwego i skorumpowanego i przezywa „Peanut”; napięcia narastają aż do odwołania Stilwella przez Roosevelta w październiku 1944 roku.
T10-081