Na północy Chin w Tiencinie (Tianjin) znajdują się koncesje zagraniczne, w tym brytyjska – enklawy suwerenności odziedziczone po XIX wieku. Japonia, panująca w regionie od inwazji na Chiny, źle znosi tę enklawę, która daje schronienie Chińczykom wrogim okupacji oraz pieniądzom rządu nacjonalistycznego.
Po zabójstwie chińskiego urzędnika kolaborującego z okupantem Japończycy żądają wydania 4 podejrzanych, którzy ukryli się w koncesji. Londyn odmawia z braku dowodów. 14 czerwca 1939 roku armia japońska odpowiada, otaczając koncesję brytyjską drutem kolczastym i poddając upokarzającym rewizjom Brytyjczyków, którzy z niej wychodzą.
Rząd brytyjski tkwi w impasie. Jego flota jest potrzebna w Europie i na Morzu Śródziemnym wobec Niemiec i Włoch: nie może wysłać na Daleki Wschód eskadry, a tylko ona nadałaby wagę stanowczej postawie. Czy trwać przy swoim w imię prestiżu imperialnego, ryzykując starcie z Japonią bez środków wojskowych? Ustąpić wobec japońskich żądań, by uniknąć kryzysu w najgorszym możliwym momencie? A może wynegocjować kompromis, który uratuje pozory?
Londyn de facto uległ japońskim żądaniom, by uniknąć kryzysu w Azji: nie mogąc wysłać floty do Azji, gdy w Europie zbierały się chmury wojny, rząd rozpoczął w Tokio negocjacje między ambasadorem Craigiem a ministrem Aritą. W lipcu 1939 roku Londyn częściowo uznał japońską pozycję w Chinach, co oznaczało dyplomatyczny odwrót. Kryzys wygasł bez wojny, ale za cenę ustępstwa, które ukazało bezsilność Wielkiej Brytanii na Dalekim Wschodzie i bezwzględne pierwszeństwo, jakie nadawała teatrowi europejskiemu. Spór rozstrzygnął się naprawdę dopiero wraz z wybuchem wojny powszechnej. Dla chińskich nacjonalistów brytyjski odwrót potwierdzał izolację, w jakiej zostawiały ich demokracje wobec Japonii.
T00-017