generała André Corapa broni odcinka Mozy między Sedanem a Dinant – dokładnie tam, gdzie właśnie powstały niemieckie przyczółki (Guderiana, Reinhardta, Rommla). Złożona częściowo z jednostek rezerwowych drugiej kategorii, rozciągnięta na szerokim froncie uważanym za mało zagrożony, przyjmuje na siebie pełny impet przełamania.
Pod łącznymi ciosami czołgów i Luftwaffe front się rozpada. Corap musi działać szybko. Może spróbować ogólnego kontrataku, by zlikwidować przyczółki, zanim się połączą. Może rozkazać ogólny odwrót i odtworzyć linię dalej na tyłach. Może też trwać na miejscu, łatając wyłomy doraźnie.
Czas działa przeciw niemu: z każdą godziną Panzery poszerzają wyłomy i wbijają się głębiej. Zbyt wolna lub źle wykonana decyzja zamieniłaby lokalny przełom w klęskę całej armii, otwierając drogę ku kanałowi La Manche. Corap ma niewiele ruchomych odwodów i fragmentaryczne informacje o prawdziwych rozmiarach przełamania.
Z braku odwodów, wobec szybkości przełamania, pogrążyła się w chaosie, przechodząc w ogólny odwrót: odwrót, źle skoordynowany i przyspieszony przez niemieckie natarcie, zamienił się w załamanie. W ciągu kilku dni przestała istnieć jako zorganizowana siła, otwierając szeroki wyłom, którym czołgi popędziły na zachód. Corap został odwołany już 15 maja, a jego miejsce zajął Giraud (wkrótce sam wzięty do niewoli). Załamanie 9 Armii, słabo wyposażonego związku ustawionego na najniebezpieczniejszym kierunku, było jednym z punktów zwrotnych kampanii: zamieniło przełamanie nad Mozą w nieodwracalny przełom strategiczny. Corap posłużył za kozła ofiarnego klęski o znacznie głębszych przyczynach.
T03-126