Chiny wytwarzają najwięcej wolframu na świecie, metalu niezbędnego do stali dla przemysłu zbrojeniowego i do narzędzi skrawających. Od 1936 roku rząd nacjonalistyczny uczynił z niego państwowy monopol, zarządzany przez Narodową Komisję Zasobów: cała ruda z Jiangxi i Hunanu przechodzi przez jej ręce.
W 1939 roku te zapasy są główną walutą wymienną kraju pozbawionego dewiz. Niemiecka umowa barterowa, która do 1937 roku dostarczała broń i maszyny w zamian za rudę, rozpadła się: Berlin zbliżył się do Tokio, uznał Mandżukuo i odwołał swoich doradców. Tymczasem Moskwa udziela ogromnych kredytów, spłacalnych w towarach.
W Chongqing Komisja musi rozstrzygnąć: któremu partnerowi przeznaczyć wolfram na zakup broni, ciężarówek i samolotów, skoro porty na wybrzeżu są w rękach Japonii?
Rząd nacjonalistyczny przeznaczył większość swojego wolframu na spłatę kredytów sowieckich. Już od marca 1938 roku ZSRR, który w latach 1938–1941 stał się głównym dostawcą wojskowym Chin, otworzył kilka transz kredytowych (łącznie rzędu 173–250 milionów dolarów, oprocentowanych na 3%), spłacalnych w chińskich produktach, wśród nich wolframie, antymonie, cynie, herbacie i wełnie. Rudę transportowano drogą lądową, tak zwanym „Szlakiem Północno-Zachodnim”, przez sowiecką Azję Środkową. Niemiecką wymianę barterową, politycznie nie do utrzymania po przejściu Berlina na stronę Japonii, porzucono; eksport do zachodnich aliantów Drogą Birmańską nabrał prawdziwego rozmachu dopiero później.
T01-099