Po podboju Norwegii Hitler mianował tam w kwietniu 1940 roku komisarza Rzeszy, Josefa Terbovena, wysokiego funkcjonariusza nazistowskiego, mającego zarządzać krajem w interesie Rzeszy. Król i legalny rząd przebywają na wygnaniu w Londynie. Pozostaje kwestia władzy lokalnej: czy oprzeć się na Vidkunie Quislingu, przywódcy kolaboracyjnej partii Nasjonal Samling, który próbował dokonać radiowego zamachu stanu już w czasie inwazji?
Quisling jest kłopotliwy. Jego nazwisko jest już synonimem zdrady, jego partia jest mniejszościowa i niepopularna, a radiowy zamach stanu z kwietnia załamał się w ciągu kilku dni, gdyż sami Niemcy natychmiast odsunęli go na boczny tor. Berlin się zastanawia: czy znienawidzona marionetka naprawdę posłuży spokojnej okupacji? Pytanie zestawia skuteczność administracyjną z ideologią, która każe nagrodzić lokalnego nazistowskiego sojusznika w ramach „nowego porządku”.
25 września 1940 Terboven wygłasza przemówienie, które ustala organizację władzy w okupowanej Norwegii. Musi zdecydować o losie Quislinga i Nasjonal Samling: osadzić Quislinga w rządzie, odsunąć go na rzecz rady komisarzy podporządkowanej okupantowi, albo utrzymać fikcję neutralnej administracji norweskiej.
Terboven postanawia rządzić przez radę komisarzy pod bezpośrednią kontrolą niemiecką: 25 września 1940 znosi monarchię i partie, ogłasza króla na wygnaniu zdetronizowanym i powołuje radę komisarzy podległą sobie, czyniąc z Nasjonal Samling partię jedyną, ale nie oddając rządu Quislingowi. Quisling, wspierany bezpośrednio przez Hitlera, odzyska pozycję i w lutym 1942 roku zostanie ostatecznie mianowany „ministrem-prezydentem” – funkcja symboliczna, sprawowana pod niemiecką kuratelą. Jego nazwisko jest odtąd w języku potocznym synonimem zdradzieckiego kolaboranta. Quisling zostanie osądzony i stracony w 1945 roku. W okupowanej Norwegii nazyfikacji, do której dąży Terboven, przeciwstawi się uparty opór cywilny, zwłaszcza nauczycieli i Kościołów; sam Terboven popełni samobójstwo w chwili niemieckiej kapitulacji.
T05-011