, 28 lat, od 1932 roku jest dziennikarzem Yleisradio (Yle, fińskiego radia publicznego). Przed wojną komentował sport (m.in. igrzyska olimpijskie w Helsinkach w 1940 roku, które miały odbyć się w lipcu 1940 roku i zostały odwołane). Gdy wybucha wojna zimowa, Yle wysyła Tiilikainena na front jako reportera, który ma rozmawiać z żołnierzami.
Misja bezprecedensowa: transmisje na żywo z frontów, technika jak na tamte czasy rewolucyjna. Tiilikainen ma przerobiony sprzęt BBC (mikrofon EMI Type C, przenośne lampy elektronowe, 18-kilogramowy akumulator). Towarzyszy fińskim jednostkom pod Suomussalmi, Tolvajärvi, Kollaa. Codziennie o 20.00 Yle nadaje jego audycję, której słucha 97% Finów (radio jest wszechobecne w domach). W ciągu 6 tygodni Tiilikainen staje się dźwiękowym ogniwem między żołnierzami a ich rodzinami.
Kwestia strat pojawia się szybko. Fronty krwawią, rodziny czekają na wieści, a w każdym domu rośnie obawa o najgorsze. Państwo fińskie chce utrzymać morale maleńkiego narodu wobec olbrzyma, ale radio, którego słucha prawie cały kraj, nie może w nieskończoność przemilczać rzeczywistości bez utraty wiarygodności. Między surową prawdą, ochronnym milczeniem a inną drogą mikrofon Tiilikainena dźwiga niezwykły ciężar.
Tiilikainen musi zdecydować, jak mówić w audycjach o fińskich stratach.
Tiilikainen wybiera podejście osobiste. Unika ogólnych liczb, opowiada za to indywidualne historie – żołnierza, oficera, Lotty. Jego styl: krótkie opisy, surowe fakty, nigdy jawna propaganda, osobiste świadectwa żołnierzy; zachowuje spokojny głos mimo bombardowań w tle. Jego audycja z 7 stycznia 1940 roku spod Raate, opowiadająca o rannym sanitariuszu śpiewającym Maamme (hymn narodowy), dociera do 2,1 miliona fińskich słuchaczy – 60% ludności. Po wojnie Tiilikainen kontynuuje karierę w Yle i staje się wielkim głosem fińskiego sportu aż do śmierci w 1976 roku. Jego audycja z 13 marca 1940 roku zapowiadająca pokój moskiewski – „Pokój podpisany, a nasi chłopcy wracają do domu. Ale Wyborg jest stracony” – jest przechowywana w archiwach i pozostaje jednym z najbardziej pamiętnych momentów w historii radia w Skandynawii.
T02-044