Od Monachium Czechosłowacja jest państwem osłabionym, pozbawionym Sudetów i pospiesznie sfederalizowanym. Słowacja ma w nim autonomię, kierowaną przez partię ludową ks. Jozefa Tiso, księdza katolickiego i nacjonalisty. Praga i Bratysława są jednak w ostrym konflikcie, a Hitler wypatruje okazji, by dokończyć rozbiór.
13 marca 1939 roku Tiso zostaje wezwany do Berlina. Hitler przemawia do niego groźnie: albo Słowacja natychmiast proklamuje niepodległość pod niemiecką ochroną, albo on porzuci ją na pastwę zakusów Węgier i Polski, które podzieliłyby kraj między siebie. Otrzymuje też przygotowany przez Niemców projekt deklaracji niepodległości.
Tiso jest w pułapce. Proklamować niepodległość znaczy zyskać państwo – ale zależne, związane z Rzeszą. Odmówić znaczy ryzykować rozszarpanie Słowacji przez sąsiadów. Pozostanie w konającej Czechosłowacji nie daje już żadnych gwarancji. Po powrocie do Bratysławy musi przedłożyć decyzję Sejmowi Słowackiemu, pod presją niemieckich terminów. Przyszłość narodu słowackiego rozstrzyga się w ciągu kilku godzin.
Tiso proklamuje natychmiastową niepodległość pod ochroną Rzeszy: 14 marca 1939 roku Sejm Słowacki ogłasza niepodległość Słowacji, która staje się od razu państwem klienckim Niemiec. Następnego dnia rozbiór kończy się okupacją ziem czeskich. Słowacka „niepodległość” jest złudzeniem: dyplomacja, gospodarka, a wkrótce i armia nowego państwa są uwiązane do Berlina. Tiso, który został prezydentem, poprowadzi autorytarny i klerykalny reżim, współpracujący z Rzeszą, aż po deportację większości Żydów ze Słowacji w 1942 roku. Osądzony po wojnie, zostanie stracony w 1947 roku. Słowacja z 1939 roku ilustruje iluzję niepodległości nadanej przez protektora.
T00-055