Wieczorem 14 marca 1939 roku prezydent Czecho-Słowacji , starszy już prawnik o wątłym zdrowiu, zostaje pilnie wezwany do Berlina. Słowacja właśnie ogłosiła niepodległość, a Rzesza szykuje się do skoku na ziemie czeskie.
W Kancelarii Rzeszy, gdzie zostaje przyjęty w środku nocy, Hácha przez wiele godzin znosi naciski Hitlera, Göringa i Ribbentropa. Słyszy, że jeśli nie dojdzie do porozumienia, o świcie setki bombowców zrównają Pragę z ziemią. Około 4 rano kładzie się przed nim akt oddający jego kraj „w ręce Führera” i żąda się od niego decyzji.
Hácha w gruncie rzeczy nie ma niemal żadnego pola manewru. Ustąpić – to uniknąć bombardowania i natychmiastowych ofiar, ale wydać naród na pastwę okupacji i przypieczętować koniec państwa czeskiego. Odmówić – to honor i wyzwanie rzucone Niemcom, lecz być może Praga w płomieniach. Próba zyskania na czasie wydaje się daremna wobec ultimatum. Ta decyzja stawia na szali życie cywilów i suwerenność narodu.
Hácha podpisuje, by oszczędzić Pragę i ludność: wyczerpany i osaczony, tak chory, że trzeba go cucić, około 4 rano składa podpis pod aktem oddającym naród czeski pod „opiekę” Rzeszy. Rankiem 15 marca wojska niemieckie wkraczają bez oporu; 16 marca Hitler ogłasza z Zamku Praskiego Protektorat Czech i Moraw, pozostawiając Háchowi tytuł prezydenta bez żadnej władzy. Podpis pozwala uniknąć natychmiastowej rzezi, ale przypieczętowuje zniknięcie państwa czeskiego i oddaje miliony ludzi pod okupację. Epizod do dziś kładzie się cieniem na czeskiej pamięci: Hácha bywa postrzegany to jako człowiek złamany, który poświęcił honor, by ocalić ludzkie życie, to jako sygnatariusz kapitulacji.
T00-056