Rankiem 9 listopada 1941 roku mróz skuwa już bagniste lasy na południowy wschód od jeziora Ładoga. Dzień wcześniej dywizje niemieckie przełamały radziecką obronę i zajęły Tichwin, niewielkie miasto przy linii kolejowej, o którego kluczowym znaczeniu jeszcze kilka tygodni wcześniej nikt nie miał pojęcia ani w Berlinie, ani w Moskwie. Tędy przebiegała linia kolejowa dowożąca żywność i amunicję do nabrzeży, skąd barki przeprawiały się przez Ładogę do okrążonego Leningradu. Przecinając tę arterię, wróg grozi uduszeniem miasta liczącego ponad 2 miliony mieszkańców, w którym z każdą kolejną racją głód coraz bardziej daje się we znaki.
Generał przejmuje rozbity odcinek frontu. Jego oddziały, wyczerpane i przerzedzone, cofnęły się pod naporem Grupy Armii „Północ”; drogi zamieniają się w zamarznięte grzęzawiska, a kolumny zaopatrzenia z trudem nadążają. Przeciwnik jest jednak daleko od swoich baz, rozciągnięty na odsłoniętych flankach i źle przygotowany do nadchodzącej rosyjskiej zimy. Na zachodzie, na samym jeziorze, improwizuje się trasę po lodzie, by zastąpić utraconą linię kolejową, ale trasa ta nigdy nie udźwignie sama ciężaru oblężenia. Liczy się każdy dzień: zapasy Leningradu topnieją w oczach.
Mierieckow musi zdecydować szybko, pod niespokojnym okiem Stawki.
Mierieckow wybrał natychmiastową kontrofensywę. Wykorzystując wyczerpanie i izolację sił niemieckich rozciągniętych daleko od baz, armie radzieckie prawego skrzydła przeszły do natarcia już w połowie listopada. Po tygodniach zaciekłych walk w ekstremalnym mrozie Tichwin został odbity 9 grudnia 1941 roku; było to pierwsze znaczące odzyskanie miasta przez Armię Czerwoną. Zwycięstwo przywróciło linię kolejową zasilającą Drogę Życia na Ładodze, tuż przed nastaniem najcięższej zimy, i uchroniło Leningrad przed upadkiem z głodu, choć głód zabił tam w czasie oblężenia setki tysięcy cywilów. Ta lokalna ofensywa zapowiadała wielką radziecką kontrofensywę zimy 1941–1942.
T09-052