Maj 1940 roku. Holandia kapituluje, a Rotterdam płonie. Stocznia Wilton-Fijenoord w Schiedam to jeden z największych kompleksów okrętowych w kraju: zatrudnia ponad 4 000 robotników, a na jej pochylniach budowano okręty podwodne i krążownik dla holenderskiej marynarki. Kilka z tych jednostek, których nie dało się wyprowadzić do Anglii, celowo zatopiono w kanale Nieuwe Waterweg.
Kriegsmarine natychmiast zajmuje stocznię. Chce wydobyć i dokończyć zdobyte okręty oraz przestawić warsztaty na produkcję części wojennych. Kierownictwo znajduje się w kleszczach: odmowa grozi zamknięciem zakładu lub wręcz rekwizycją, głodem robotników i represjami; pełne posłuszeństwo oznacza uzbrajanie wroga.
W. Wilton, C.H. Teschmacher i ich koledzy muszą wybierać między zatrudnieniem tysięcy rodzin a odmową pomocy w niemieckim wysiłku wojennym.
Kierownictwo przyjęło politykę zwaną „coś za coś” (give and take): stocznia przyjmowała niemieckie zamówienia, a jednocześnie starała się po cichu sabotować ich efekty i opóźniać prace. Wilton-Fijenoord ukończyła w ten sposób okręt podwodny O 25, który jako UD-3 wszedł do służby w Kriegsmarine (czerwiec 1941), produkowała wyrzutnie torpedowe i części do silników diesla dla U-Bootów oraz zwodowała krążownik, nazwany później De Ruyter. Zatrudnienie wzrosło do około 6 500 osób. Od końca 1943 roku okupant mimo to grabił maszyny, wywożąc je do Niemiec, a w listopadzie 1944 roku deportował część robotników. Po wojnie kilku dyrektorów oskarżono o umyślne wspieranie wroga: Teschmachera i innych skazano na kary więzienia i wysokie grzywny (złagodzone w apelacji), a sąd uznał, że „nie stawiali wystarczającego oporu”.
T03-169