Wiosną 1940, po niemieckim zbombardowaniu Rotterdamu oraz inwazji na Holandię i Belgię, Wielka Brytania staje u progu decyzji: czy ma z kolei przenieść wojnę powietrzną na terytorium Niemiec i według jakiej doktryny bombardowań strategicznych?
Dowództwo brytyjskie musi wybrać cele i metodę. Uderzać wyłącznie w cele wojskowe i przemysłowe (fabryki, rafinerie, linie kolejowe, węzły łączności, przemysł Zagłębia Ruhry), zgodnie z prawem wojny, mimo niedokładności ówczesnych bombardowań. Rozszerzyć naloty na miasta, by złamać morale Niemców, w odwecie za bombardowania Warszawy i Rotterdamu, a wkrótce także miast brytyjskich. Albo ograniczyć naloty, by oszczędzać siły i uniknąć eskalacji.
Stawka jest tyleż moralna, co strategiczna: gdzie postawić granicę między celem wojskowym a ludnością cywilną, skoro brakuje precyzji, a logika odwetu zaczyna się utrwalać? Decyzja podjęta wiosną 1940 roku wyznaczy punkt wyjścia doktryny, która zaważy na całym dalszym przebiegu wojny.
RAF zaczyna od uderzania wyłącznie w cele wojskowe i przemysłowe: od 15 maja 1940 Bomber Command atakuje niemieckie obiekty przemysłowe i wojskowe (Zagłębie Ruhry, rafinerie, transport). Ale niedokładność bombardowań nocnych, a potem logika eskalacji odwetów (po Blitzu na Londyn jesienią 1940) będą stopniowo spychać doktrynę ku bombardowaniu obszarowemu niemieckich miast, które osiągnie szczyt w następnych latach (Hamburg, Drezno). Przekroczenie progu w maju 1940 otwiera w ten sposób jeden z najbardziej kontrowersyjnych wymiarów wojny: eskalację bombardowań strategicznych, w której granica między celem wojskowym a ludnością cywilną stopniowo się zaciera, po obu stronach. Mechanizm uruchomiony już w 1940 roku.
T04-092