Indyjski robotnik z Rangunu należy do setek tysięcy Hindusów osiadłych w Birmie Brytyjskiej: robotników portowych, kupców, dokerów, urzędników, którzy przybyli z Bengalu i południa Indii do pracy w wielkim mieście portowym. Od tygodni japońskie bombardowania uderzają w , administracja się rozpada, a w indyjskich dzielnicach rozchodzi się pogłoska o bliskim upadku miasta.
Pod koniec lutego 1942 roku wojska japońskie, zwycięskie w bitwie nad Sittangiem, zagrażają Rangunowi; miasto zostanie zajęte 8 marca. Władze brytyjskie organizują własny odwrót i odwrót Europejczyków, ale masa indyjskich cywilów zostaje pozostawiona sama sobie. Na północ i na zachód leśne ścieżki prowadzą do Indii przez i – setki kilometrów lasów, przełęczy i bagien, gdzie czyhają monsun, malaria i głód.
Robotnik musi szybko wybrać dla swoich bliskich: wyruszyć natychmiast na północ ścieżkami Arakanu i Asamu, wystawiając się na niebezpieczeństwa dżungli; zostać na miejscu w nadziei, że okupacja oszczędzi cywilów i pozwoli im pracować; albo spróbować wsiąść na któryś z ostatnich statków opuszczających przed zamknięciem portu.
Od lutego 1942 roku ponad 500 000 cywilów, w ogromnej większości Hindusów, ruszyło pieszo w stronę Indii – był to exodus, który zapisał się w pamięci jako „the Trek”. Na ścieżkach Arakanu, doliny Hukawng i Asamu dziesiątki tysięcy ludzi zmarły z głodu, wyczerpania, malarii, czerwonki i cholery; monsun zamienił drogi w błotniste trakty zasłane ciałami. Ewakuacje morskie z Rangunu uratowały tylko ułamek cywilów przed upadkiem portu. Dokładnego bilansu nigdy nie ustalono, ale szacunki wahają się od kilkudziesięciu tysięcy do ponad 80 000 zmarłych na drogach do Indii.
T10-080