Generał trzyma w rękach los Rangunu, jedynego dużego portu Birmy i strategicznego klucza, bez którego nie da się zaopatrywać ani armii na subkontynencie, ani Chin Czang Kaj-szeka. Od przerwania frontu nad Sittangiem japońskie kolumny pochłaniają każdego dnia kolejne kilometry, a brytyjscy, indyjscy i birmańscy obrońcy, z nerwami w strzępach, cofają się w nieładzie. W mieście ucieczka cywilów i grabieże sparaliżowały dzielnice portowe; nabrzeża są zawalone sprzętem, na którego zniszczenie nikt nie ma jeszcze czasu.
Hutton rozważa 3 wyjścia o nierównych szansach. Zarządzenie metodycznej ewakuacji ze zniszczeniem rafinerii, składów i urządzeń portowych, a następnie odwrót na północ w celu ocalenia armii zdolnej do walki, nieodwracalnie przecięłoby Drogę Birmańską. Obrona Rangunu ulica po ulicy i utrzymanie portu za wszelką cenę pozwoliłyby podtrzymać dopływ zaopatrzenia, lecz kosztem ryzyka okrążenia i tak już wyczerpanego garnizonu. Kontratak, który odrzuciłby Japończyków za , przemawiałby do kwater głównych w Delhi i Chongqingu, ale dostępnym jednostkom brakuje artylerii, czołgów i jakiegokolwiek zapału do ofensywy.
Każda mijająca godzina zawęża możliwości. Ekipy minerskie czekają na rozkazy; ostatnie statki handlowe wciąż stoją przy nabrzeżu. Hutton wie, że decyzja, którą podejmie dziś wieczorem, zaważy na losie setek tysięcy żołnierzy i szlaku zaopatrzenia łączącego 2 teatry działań wojennych.
Hutton każe przygotować ewakuację i zniszczenia, ale Wavell żąda utrzymania Rangunu do nadejścia posiłków. 5 marca Huttona zastępuje generał Harold Alexander i to nie Hutton wydaje ostateczny rozkaz: to Alexander w nocy z 6 na 7 marca uruchamia zniszczenia i nakazuje opuścić miasto. upada 8 marca 1942 roku. zostaje przecięta, co pozbawia Chiny ich głównego szlaku zaopatrzenia; będzie musiał odtąd liczyć na most powietrzny nad Himalajami. Dla Brytyjczyków zaczyna się wówczas najdłuższy odwrót w ich historii wojskowej: blisko 1 500 kilometrów pieszo do Indii, w monsunowych ulewach, pod nieustannym naciskiem armii japońskiej, która nie daje im chwili wytchnienia.
T10-046