Rankiem 10 maja 1940 Niemcy najeżdżają także Luksemburg, małe neutralne państwo bez armii zdolnej do oporu. W ciągu kilku godzin cały kraj zostaje opanowany. Wielka księżna i jej rząd muszą w pośpiechu zdecydować, jak postąpić wobec natychmiastowej i nieuniknionej okupacji.
To dylemat małych państw bez obrony. Pozostać na miejscu to podzielić los kraju, ale znaleźć się pod bezpośrednią kontrolą okupanta, który mógłby wykorzystać monarchinię do własnych celów. Udać się na wygnanie to zachować ciągłość państwa i legitymację narodową, ale opuścić swój naród bez walki.
Wielka księżna i rząd mogą udać się na wygnanie, by uosabiać ciągłość państwa i wspierać sprawę aliancką. Mogą pozostać w Luksemburgu przy ludności. Mogą też szukać porozumienia z okupantem, by zachować jakąś autonomię. Podobnie jak wybory, przed którymi w tej samej godzinie stają Holandia i wkrótce Belgia, decyzja przesądza o przyszłości narodu luksemburskiego.
Wielka księżna i jej rząd udali się na wygnanie, by uosabiać ciągłość państwa: opuścili Luksemburg już 10 maja i przebywali na emigracji (Francja, Portugalia, Wielka Brytania, potem Kanada i Stany Zjednoczone), skąd podtrzymywali suwerenność Luksemburga w obozie aliantów. Luksemburg został zajęty, a od sierpnia 1940 roku poddany niemieckiej administracji cywilnej (CdZ-Gebiet), zmierzającej do jego germanizacji i faktycznie do aneksji. Opór narodu luksemburskiego wobec tej germanizacji (strajk 1942 roku przeciwko przymusowemu poborowi) stał się legendarny. Wybór wygnania, podobnie jak decyzja Wilhelminy w Holandii, zachował legitymację państwa i odróżnił je od losu króla Belgów, który pozostał jeńcem.
T03-102