Zaraz po zajęciu kraju okupant nakazuje oddanie całej broni będącej w posiadaniu ludności: strzelb myśliwskich, broni służbowej, amunicji. Zatrzymanie broni staje się przestępstwem surowo karanym, aż po karę śmierci. Dla wielu weteranów i zwykłych patriotów myśl o całkowitym rozbrojeniu kraju na korzyść wroga jest nie do zniesienia.
Jako weteran stajesz przed tym dylematem bardzo wcześnie – to jeden z pierwszych możliwych gestów sprzeciwu. Możesz oddać broń zgodnie z żądaniem, z ostrożności i by chronić rodzinę. Możesz ją ukryć (zakopać, zamurować) w nadziei na przyszły zryw lub na ruch oporu, którego jeszcze nie ma. Możesz też oddać tylko część, ukrywając resztę na każdą ewentualność.
Latem 1940 roku nie istnieje jeszcze żaden zorganizowany ruch oporu, a ukrycie broni to głównie gest symboliczny albo przeczucie. Ale ten indywidualny wybór, powielony wielokrotnie, stanie się później materialnym i moralnym zapleczem dla konspiracyjnych sieci. Ryzyko jest natomiast natychmiastowe i śmiertelne w razie rewizji.
Większość z ostrożności i pod groźbą surowych kar oddaje broń. Ale mniejszość odmawia: strzelby i amunicja są zakopywane, zamurowywane, ukrywane – to indywidualne gesty sprzeciwu, bez organizacji, które staną się później jednym z materialnych fundamentów belgijskiego ruchu oporu. Zatrzymanie broni naraża na bardzo surowe sankcje. Te wczesne kryjówki, latem 1940 roku jeszcze odosobnione, świadczą o duchu sprzeciwu, który dopiero po wielu miesiącach przybierze postać zorganizowanych sieci. Przypominają, że dla wielu ruch oporu zaczął się od drobnych, ryzykownych, tajnych aktów, na długo przed jakąkolwiek organizacją.
T04-103