Po upadku Wuhanu w październiku 1938 roku rząd nacjonalistyczny Czang Kaj-szeka przeniósł się do Chongqing, swojej wojennej stolicy, położonej u zbiegu Jangcy i Jialing. Miasto, przeludnione przez napływ uchodźców i zbudowane po części z drewna na wzgórzach, staje się celem japońskiej kampanii bombardowań lotniczych, która ma złamać chińską wolę oporu.
W dniach 3 i 4 maja 1939 roku bombowce japońskiej marynarki uderzają w gęsto zaludnione dzielnice. Historycy szacują, że w ciągu tych 2 dni zginęło kilka tysięcy osób, a ludność cywilna nie miała odpowiednich schronów. Miasto, bezbronne i odsłonięte, zdaje się skazane na kolejne naloty, dopóki pozostanie siedzibą władzy.
Władze stają przed zasadniczym wyborem. Czy nadal uznawać Chongqing za stolicę i organizować tam ochronę ludności na miejscu, za cenę kolejnych strat? Czy przenieść administrację do bardziej odległych miast w głębi kraju? A może pozwolić, by bombardowania zaciążyły na kwestii, której nigdy nie postawiono otwarcie – kompromisu z Tokio? Dla rządu i tak przyciśniętego do muru każdy dzień nalotów czyni decyzję pilniejszą i cięższą w skutkach.
Rząd utrzymał stolicę i kazał wykuć rozległą sieć schronów podziemnych: Chongqing pozostało stolicą walczących Chin do 1945 roku. Władze rozpoczęły masowy program drążenia schronów w piaskowcu wzgórz, w których podczas alarmów chroniły się setki tysięcy mieszkańców. Miasto przechodziło aż do 1943 roku jedną z najdłuższych kampanii bombardowań lotniczych w historii, a jej łączny bilans, zależnie od źródeł, liczy się w tysiącach ofiar śmiertelnych. Opór Chongqing stał się symbolem wytrwałości Chin wobec Japonii. Władze przeniosły też część administracji i przemysłu w głąb kraju, tworząc rozproszoną i odporną gospodarkę wojenną.
T00-002