9 kwietnia 1940 roku około godziny 4:15 Wehrmacht przekracza granicę duńską w Sæd, Rens, Kruså i Padborgu, podczas gdy w Kopenhadze lądują wojska, a nad stolicą przelatuje Luftwaffe. To atak na pełną skalę, a przewaga Niemców jest przytłaczająca; kilka duńskich oddziałów na południu Jutlandii otwiera ogień i ponosi straty w pierwszych godzinach.
W Padborgu, strategicznym posterunku granicznym, 35-letniego celnika budzi wtargnięcie niemieckich kolumn. Nie wie jeszcze, co postanowiono w Kopenhadze. Czy stawić zbrojny opór, ryzykując niepotrzebną rzeź, czy czekać i wykonać oficjalne polecenie, jakiekolwiek by było, czy też złożyć broń bez rozkazu, by ocalić własną skórę?
Wobec niemieckiego ultimatum grożącego bombardowaniem Kopenhagi rząd i król już rano nakazują zaprzestanie walki: rozkaz przerwania wszelkiego oporu jest rozsyłany około godziny 6:00, a kapitulację podpisuje się o 8:34, co czyni inwazję na Danię najkrótszą kampanią Wehrmachtu (mniej niż 3 godziny walk). Siły duńskie, także na posterunkach granicznych, składają broń na polecenie władz. Dania nie zostaje ani zaanektowana, ani przekształcona w „protektorat”: staje się państwem okupowanym, lecz formalnie suwerennym („model duński”), zachowuje króla, rząd i administrację aż do zerwania latem 1943 roku.
T03-178