Francuski żołnierz jest jednym z dziesiątków tysięcy ludzi ewakuowanych z Dunkierki do Anglii albo sprowadzonych w połowie czerwca z korpusu ekspedycyjnego spod Narwiku. Po wylądowaniu na południowym wybrzeżu ludzie ci trafiają do obozów przejściowych – Olympia w Londynie, Aintree, Trentham. Dołączają do nich marynarze eskadr francuskich stojących w portach brytyjskich, z których część zostanie wkrótce siłą przejęta podczas operacji Catapult. Wśród obecnych jednostek są , która wróciła spod Narwiku, oraz zaprawieni w boju strzelcy alpejscy.
Rozejm zmienia wszystko. Żołnierze stają przed wyborem: wrócić do Francji, gdzie Vichy organizuje repatriację, albo dołączyć do „generała de Gaulle'a” – nazwiska, które wielu dopiero poznaje i które nie oznacza jeszcze prawie nic. Dla ludzi wyczerpanych, odciętych od rodzin i niepewnych swego losu pokusa powrotu do kraju jest silna.
Stawka dla rodzącej się Wolnej Francji jest żywotna: jeśli nikt do niego nie przystąpi, de Gaulle pozostanie generałem bez żołnierzy. Rzeczywista skala poparcia pozostaje wtedy niepewna, w chwili gdy ruch nie ma ani ugruntowanej legitymacji, ani wyraźnej perspektywy zwycięstwa.
Znacząca mniejszość wybiera Wolną Francję: około 7 000 ludzi przystępuje do niej do 1 sierpnia 1940. Rdzeń pochodzi z 13 Półbrygady Legii Cudzoziemskiej (powracającej spod Narwiku), ze strzelców alpejskich i z marynarzy skupionych wokół admirała Museliera. Spośród około 30 000 żołnierzy francuskich przebywających w Wielkiej Brytanii zdecydowana większość – ponad 20 000 – prosi o repatriację do Francji, a powroty organizowane są już latem. Dla de Gaulle'a to bolesne rozczarowanie. Wolna Francja zaczyna więc skromnie, oparta na garstce ochotników, zanim imperium kolonialne (Afryka Równikowa, przyłączenia kolonii latem i jesienią 1940) zapewni jej coraz większe oparcie terytorialne i znaczenie.
T04-048