Indie, perła w koronie Imperium Brytyjskiego, liczą wówczas ponad 350 milionów mieszkańców i stanowią ogromny rezerwuar ludzi i zasobów. Ruch narodowy, reprezentowany przez Kongres Gandhiego i , domaga się jednak niepodległości i coraz trudniej znosi brytyjskie panowanie.
Latem 1939 roku perspektywa wojny w Europie stawia indyjskich przywódców przed dylematem. Wicekról, przedstawiciel Londynu, może wciągnąć Indie do wojny, nawet nie konsultując się z wybranymi przedstawicielami Hindusów – co jawi się jako upokorzenie i zaprzeczenie aspiracji kraju.
Kongres musi określić swoją linię. Poprzeć brytyjski wysiłek wojenny przeciwko faszyzmowi, którym się brzydzi, lecz żądając w zamian stanowczej obietnicy niepodległości? Odmówić wszelkiej współpracy, dopóki niepodległość nie zostanie przyznana, narażając się na zarzut, że służy państwom Osi? A może rozpocząć masowe wystąpienia, by wykorzystać osłabienie Londynu? , wierny niestosowaniu przemocy, i , z głębi duszy antyfaszysta, muszą pogodzić moralność, strategię i narodową niecierpliwość. Linia, którą wybierze Kongres, zaważy nie tylko na indyjskim wysiłku wojennym, lecz także na przyszłości więzi między subkontynentem a Imperium.
Kongres oferuje poparcie dla wojny w zamian za stanowczą obietnicę niepodległości, po czym zaczyna zmierzać ku odmowie współpracy: każde poparcie uzależnia od jasnego zobowiązania Londynu w sprawie niepodległości. Gdy we wrześniu 1939 roku wicekról ogłasza przystąpienie Indii do wojny bez konsultacji, oburzenie jest ogromne; wobec braku zadowalającej odpowiedzi z Londynu rządy prowincjonalne kierowane przez Kongres podają się do dymisji w listopadzie 1939 roku. , z przekonania zwolennik niestosowania przemocy, odmawia cynicznego wykorzystywania brytyjskiej niedoli, ale przepaść się pogłębia. Spór osiągnie punkt kulminacyjny w 1942 roku w ruchu „Quit India”. Postawa Kongresu w 1939 roku kładzie podwaliny pod marsz ku niepodległości.
T00-038