Wobec setek tysięcy mężczyzn w niewoli, zmobilizowanych lub zaginionych to często kobiety muszą latem 1940 roku utrzymać dom, gospodarstwo lub sklep i samotnie stawić czoła trudom okupacji: niedoborom, kłopotom z zaopatrzeniem, wychowaniu dzieci, poszukiwaniu męża lub syna w niewoli.
Dla ciebie ciężar odpowiedzialności nagle rośnie. Możesz przejąć dom i pracę po nieobecnym mężczyźnie – prowadzić gospodarstwo, sklep, warsztat, zarządzać pieniędzmi i załatwiać sprawy urzędowe – i podjąć w ten sposób nową rolę. Możesz oprzeć się na dalszej rodzinie i sąsiedzkiej solidarności, by rozłożyć ciężar. Albo, jak niektóre, zaangażować się w działania ruchu oporu (pomoc zbiegom, wywiad, prasa podziemna), w którym kobiety odegrają zasadniczą rolę.
Okupacja wywraca role: wiele kobiet odkrywa w przeciwnościach nową samodzielność i nowe umiejętności. To zaangażowanie kobiet, przez długi czas niedoceniane w opowieści o wojnie, należy do najważniejszych realiów życia cywilnego w 1940 roku i w latach następnych.
Kobiety łączą przede wszystkim oparcie w dalszej rodzinie z przejęciem prowadzenia domów: wobec nieobecności milionów mężczyzn (jeńców, zmobilizowanych) masowo biorą na siebie prowadzenie domów, gospodarstw, sklepów i załatwianie spraw urzędowych, odkrywając w próbie nową samodzielność. Wiele z nich opiera się na solidarności rodzinnej i wiejskiej, by znieść niedobory i trudności. Coraz większa ich część zaangażuje się w ruch oporu, w którym kobiety odegrają decydującą rolę (siatki ucieczkowe, jak sieć Comète kierowana przez , łączniczki, prasa podziemna, ukrywanie ludzi). Mobilizacja kobiet, zarówno w sferze domowej, jak i w konspiracji, jest jednym z zasadniczych – i długo pomijanych – wymiarów doświadczenia okupacji od 1940 roku.
T04-124