Od Pearl Harbor minęły 2 miesiące, US Navy liże rany, a jej lotniskowce traktuje się jak niezastąpione relikwie, których żaden admirał nie ośmiela się narażać. Admirał Chester łamie jednak to tabu: powierza wiceadmirałowi Williamowi Halseyowi misję uderzenia w japońskie bazy na Wyspach Marshalla i Gilberta, na słabo skartografowanych wodach, o tysiące kilometrów od jakiegokolwiek wsparcia. Rozkaz jest nieprecyzyjny w jednej zasadniczej kwestii – jak blisko atoli ma podejść Halsey?
Planiści marynarki od dawna spierali się o kruchość lotniskowców wobec lotnictwa lądowego. Podejście jak najbliżej atoli, by przeprowadzić śmiały atak lotniczy i morski, naraziłoby na japońskie bombowce z i Wotje, z ryzykiem katastrofalnej straty. Poprzestanie na ostrożnym rajdzie z dużej odległości, poza zasięgiem odwetu, oszczędziłoby okręt, ale przyniosłoby znikome zniszczenia i rozczarowałoby Waszyngton. Całkowita rezygnacja i ograniczenie lotniskowców do obrony Hawajów zadowoliłyby najostrożniejszych, ale pozwoliłyby Japonii umacniać swoje imperium bez żadnego nacisku.
Halsey ma opinię wojownika, który nie czeka. Jego sztab oblicza okna ataku, lotnicy tracą cierpliwość, a oczekuje wyników. W nocy poprzedzającej rajd jest już na pozycji: zbliża się chwila prawdy dla marynarki, która wciąż szuka swojej doktryny wojennej.
1 lutego 1942 roku Halsey wysyła swoje samoloty jak najbliżej atoli , Wotje i Maloelap. Straty materialne są skromne – kilka uszkodzonych okrętów, częściowo zniszczone obiekty – ale śmiały cios elektryzuje poturbowaną marynarkę. Amerykańscy lotnicy zdobywają pierwsze doświadczenie w walce ofensywnej, Halsey zyskuje opinię agresywnego wojownika, a rajd zapoczątkowuje doktrynę szybkich uderzeń lotniskowców (hit-and-run), która 3 miesiące później doprowadzi do bitwy na Morzu Koralowym, a potem pod Midway.
T10-056