Generał Sir otrzymuje w Bandungu misję bezprecedensową i niemającą odpowiednika: stanąć na czele , American-British-Dutch-Australian Command, pierwszego zjednoczonego dowództwa sojuszniczego tej wojny. Konferencja Arcadia dopiero co stworzyła je od podstaw, by skoordynować obronę Azji Południowo-Wschodniej, a Churchill i Roosevelt wyznaczyli do jego kierowania właśnie Wavella.
Ale teatr działań, który mu powierzono, już wali się pod japońskimi ciosami. Na Malajach trwa inwazja, Filipiny są oblężone, a w Holenderskich Indiach Wschodnich lądują kolejne desanty. Nominalnie podlegają mu jednostki brytyjskie, amerykańskie, holenderskie i australijskie, które nie dzielą ani doktryny, ani systemu łączności, ani nawet języka dowodzenia. Osłona lotnicza jest śmiesznie słaba, a flota sojusznicza zbyt rozproszona, by utrzymać cieśniny. Wavell od razu rozumie, że jest strukturą fasadową.
Ma przed sobą kilka dróg. Może przyjąć to dowództwo w obecnym kształcie, mimo rażącego braku środków, licząc, że koordynacja sojusznicza, nawet symboliczna, jest lepsza niż chaos między 4 armiami narodowymi. Może też odmówić funkcji, która najwyraźniej jest skazana na klęskę, pochłonie tylko jego reputację i odbierze mu wiarygodność na dalszą część wojny. Albo może go przyjąć, ale zrezygnować z rozpraszania wszystkiego na froncie długości 5 000 kilometrów i skupić to, co zostało z sił, na bastionie, który da się obronić – na Jawie – zamiast tracić wszystko wszędzie naraz. Decyzja rzutuje na przyszłość aliantów w Azji.
Wavell przyjmuje dowództwo. Pozbawiony realnych sił, nie może powstrzymać japońskiego natarcia: pada 15 lutego 1942, zostają zalane. Dowództwo zostaje rozwiązane już 25 lutego, zaledwie 6 tygodni po utworzeniu. Porażka nie idzie jednak na marne: zasada zjednoczonego dowództwa sojuszniczego, tym razem z lepszym zapleczem ludzi i sprzętu, zostanie ponownie zastosowana w wielkich kampaniach alianckich z lat 1943 i 1944.
T10-030