Przez lata dominująca doktryna Royal Air Force stawiała na bombowiec: najlepszą obroną przed atakiem z powietrza miałyby być siły bombowe zdolne uderzyć na wroga w odwecie – odstraszanie przez wzajemny terror. To przekonanie kierowało budżety i produkcję ku eskadrom bombowym.
Ale pod koniec lat 30. zyskuje przewagę inna szkoła, popierana przez Fighter Command i przez tych, którym zależy przede wszystkim na obronie brytyjskiego nieba. Nowoczesne jednopłatowe myśliwce – Hurricane, a potem Spitfire – oraz sieć radarowa sprawiają, że czynna obrona kraju staje się wiarygodna.
Latem 1939 roku przeciążony przemysł lotniczy nie jest w stanie produkować wszystkiego naraz. Trzeba rozstrzygnąć, co ma pierwszeństwo. Skupić wysiłek na myśliwcach i obronie kraju, choć grozi to osłabieniem zdolności ofensywnej? Utrzymać priorytet dla bombowców, w duchu doktryny odstraszania, choć grozi to pozostawieniem miast bez dostatecznej osłony? A może podzielić wysiłek po równo, nie rozstrzygając sporu? Ta decyzja ukształtuje obraz RAF w chwili uderzenia wroga.
Wielka Brytania coraz wyraźniej daje priorytet myśliwcom i obronie kraju: w ostatnich przedwojennych planach przyspiesza się produkcję myśliwców, uruchamia fabryki-cienie (jak Castle Bromwich dla Spitfire'ów), a obronę kraju czyni się priorytetem, w powiązaniu z siecią radarową. Bomber Command pozostaje rozbudowywany, lecz to myśliwce otrzymują decydujący impuls. Ten długo sporny wybór okaże się zbawienny: w 1940 roku kraj uratują myśliwce i system wykrywania, podczas gdy RAF w całości nastawiona na bombardowanie byłaby bezbronna, gdyby przyszło jej bronić własnego nieba. Bomber Command, choć niezaniedbany, będzie musiał poczekać, nim urośnie w siłę do wojny ofensywnej.
T00-025