Rumunia króla Karola II dysponuje atutem, o który zabiegają inni, i zarazem źródłem zagrożenia: ropą naftową z Ploeszti, jednego z nielicznych dużych złóż w Europie. Wciśnięta między Niemcy, ZSRR, Węgry i Bułgarię – a każde z tych państw może zgłosić roszczenia terytorialne – Rumunia szuka protektora, nie zrażając do siebie pozostałych.
W marcu 1939 roku Bukareszt pod naciskiem podpisał z Berlinem umowę gospodarczą, ściśle wiążącą rumuńskie rolnictwo i ropę z potrzebami Niemiec. W kwietniu Wielka Brytania i Francja udzieliły jej gwarancji, tak jak Polsce i Grecji. Rumunia jest więc rozdarta.
musi wyznaczyć kurs. Związać się gospodarczo z Niemcami, dostawcą broni i odbiorcą ropy, ryzykując całkowitą zależność? Stanąć zdecydowanie po stronie aliantów, opierając się na ich gwarancji, ryzykując sprowokowanie Berlina i Moskwy? A może prowadzić politykę ścisłej neutralności, sprzedając swoje zasoby temu, kto da więcej, i unikając jakichkolwiek zobowiązań? Na szali jest przetrwanie terytorialne królestwa. Najmniejszy błąd w ocenie mógłby kosztować je całe prowincje, w regionie, w którym każdy sąsiad żywi apetyty terytorialne.
związał Rumunię gospodarczo z Niemcami, w chwiejnej równowadze: zachowując gwarancję aliantów, pogłębił więzi gospodarcze z Niemcami, od których zależał w kwestii zbytu i broni. Rumunia ogłosiła neutralność na początku wojny, lecz upadek Francji w 1940 roku, a potem utrata terytoriów na rzecz ZSRR, Węgier i Bułgarii wepchnęły ją całkowicie w orbitę Niemiec. Balansowanie z 1939 roku nie wystarczyło, by zachować integralność królestwa. Ropa z Ploeszti stała się jedną z głównych stawek wojny, pożądaną przez wszystkie walczące strony.
T00-020