Od Anschlussu w marcu 1938 roku na wiedeńskich Żydów z błyskawiczną brutalnością spadły prześladowania: grabież mienia, wykluczenie z zawodów, publiczne upokorzenia, osadzanie w obozach po Nocy Kryształowej. W mieście żyje jedna z najstarszych społeczności żydowskich w Europie Środkowej, licząca około 180 000 osób.
Reżim wypycha Żydów na emigrację: w Wiedniu Centralny Urząd ds. Emigracji Żydowskiej, kierowany przez Adolfa Eichmanna, „racjonalizuje” wyjazdy, odbierając wyjeżdżającym majątek w zamian za wizę wyjazdową. Wyjazd oznacza porzucenie wszystkiego, ale pozostanie z każdym miesiącem staje się groźniejsze.
By zobrazować ten dylemat, wcielasz się w rodzinę wiedeńską. Emigracja wymaga zebrania rzeczy niemal nieosiągalnych: kraju gotowego wydać wizę, poręczycieli za granicą, pieniędzy na opłaty emigracyjne i szczęścia, by znaleźć miejsce, zanim drzwi zamkną się wszędzie. Brytyjska Biała Księga właśnie zamknęła Palestynę, Stany Zjednoczone stosują ścisłe kwoty, a w Hawanie pasażerom „St. Louis” odmawia się zejścia na ląd. Czy uciekać gdziekolwiek, jak najszybciej? Starać się o wizę do konkretnego miejsca, ryzykując zbyt długie czekanie? A może zostać, mając nadzieję, że burza przejdzie?
Historycznie znaczna część wiedeńskich Żydów postawiła na wyjazd do któregokolwiek kraju gotowego ich przyjąć, o ile tylko mogli: około dwóch trzecich społeczności zdołało wyemigrować w latach 1938–1941 i rozproszyło się po całym świecie, za cenę ruiny i wygnania. Lecz dziesiątki tysięcy, z braku wizy, pieniędzy lub kraju przyjmującego, utknęły w pułapce – a w latach 1939–1941 drzwi zamykały się wszędzie. Ci, którzy nie zdołali uciec, zostali w ogromnej większości deportowani i zamordowani po rozpoczęciu operacji eksterminacyjnych. Los Wiednia ilustruje zimną prawdę 1939 roku: nie wystarczyło chcieć wyjechać, trzeba było jeszcze, żeby ktoś zechciał uciekinierów przyjąć.
T00-014