Drogami exodusu wloką się ku południowemu zachodowi nieprzerwane kolumny uchodźców – pieszych, na rowerach, na furmankach i w samochodach. Kolumny te zatykają trasy, których potrzebuje armia, i bywa, że stają się celem lotnictwa: niemieckie samoloty ostrzeliwują drogi, czy to by zasiać panikę i zablokować ruchy wojsk, czy to myląc cywilów z żołnierzami.
Gdy atak zaskakuje cię na otwartej przestrzeni, musisz zareagować w ciągu kilku sekund. Możesz rzucić się do rowu lub pod drzewo i przeczekać przelot, porzucając na chwilę pojazd i bagaże. Możesz iść dalej za wszelką cenę, by oddalić się od niebezpiecznej strefy. Możesz też rozproszyć się po polach i szukać trwalszego schronienia, nawet kosztem utraty kolumny i bliskich.
Strach, zmęczenie i brak informacji sprawiają, że każda decyzja jest rozdzierająca. Czy się położyć, uciekać naprzód, czy zejść z drogi? Setki tysięcy ludzi przeżywa tę próbę, a ostrzeliwania uchodźców pozostaną jednym z najbardziej wstrząsających obrazów maja 1940 roku.
Instynkt najczęściej nakazywał rzucić się do rowu: relacje są zgodne – na okrzyk alarmu uchodźcy rzucali się do rowów i pod drzewa, przyciśnięci do ziemi, póki samoloty nie przeleciały. Ostrzeliwania kolumn cywilów, potwierdzone na wielu drogach Belgii i północnej Francji, powodowały ofiary i potęgowały panikę oraz dezorganizację exodusu. Niezależnie od tego, czy piloci celowali świadomie w cywilów, czy chcieli sparaliżować ruchy wojsk, uderzając w zatłoczone trasy, ataki te oznaczały wejście ludności w wojnę totalną. Zaważyły potem mocno na zbiorowej pamięci klęski.
T03-127